Lamento - Beyond The Y - Love Kono_chan ♥

วันนี้ขอสวมบทเป็น "โคโนเอะ" บรรยายความแปลกประหลาดในความคิดตัวเองครับ เป็นบทความ ที่อยู่ดีๆ ก้อนั่งจิ้นไปตามเรื่องตามราว + อารมณ์พาไปในตอนนั้น

ตัวเรา กำลังอยู่ตรงหน้าผาอันสูงชันที่เงยตระหง่านขึ้น ราวกับเป็นแท่นหินในโลกส่วนตัวที่ทำให้เรามองเห็นทุกสิ่ง และทุกสิ่งก็มองเห็นเรา

ภาพตรงหน้าที่ฉายสะท้อนอยู่ในแววตาบัดนี้ คือทิวทัศน์ของท้องฟ้าในยามเย็น ที่ดวงอาทิตย์กำลังค่อยๆ เลือนหายลับลงสู่ขอบปฐพี

" วันนี้ท้องฟ้าสีแดงเข้มจัง "

โคโนเอะเปรยขึ้นพร้อมกับมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาดูเหม่อลอย ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

เมื่อเงยหน้าขึ้น จะพบกับท้องฟ้าสีแดงส้มออกหม่นๆ ดูลึกลับและน่าพิศวง แต่ในใจกลับรู้สึกสงบและยินดีที่จะมองสิ่งนั้นต่อไป

เมื่อก้มหน้าลง จะพบกับห้วงความลึกของเหวที่ดูมืดมิดและน่ากลัว แต่ในใจกลับคิดว่า

"ถ้าได้ดิ่งลงไป จะเจอกับอะไรนะ? อะไรที่รอเราอยู่ข้างล่างนั่น?"

ความตาย.....

ใช่... ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว แต่สิ่งที่เราหวาดกลัวคือ การมีชีวิตที่แสนเจ็บปวดต่างหาก เพราะถ้ายังฝืนทนต่อไปมันก็เหมือนกับ การตายทั้งเป็น

แต่ว่า... ทำไมกันนะ? ทั้งที่แม้จะเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน กลับไม่มีน้ำตาสักหยด... ถึงอยากจะระบายความอึดอัด ความรวดร้าวภายในจิตใจ อยากจะกรีดร้อง ตะโกน ร้องให้ออกมาดังๆ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะจิตใจดูเหมือนจะชินชาไปเสียแล้ว...

จิตใจที่เป็นศูนย์รวมของอารมณ์และความรู้สึก หากสูญเสียจิตใจ นั่นไม่ใช่การสูญเสียอารมณ์และความรู้สึก แต่หมายถึงการสูญเสียสิ่งควบคุมอารมณ์และความรู้สึก

มีบ่อยครั้งไปที่ "อารมณ์และความรู้สึก" ไม่ได้คล้อยตามกัน ถึงจะรู้สึกตลกหรือเศร้า แต่ถ้าไม่มีอารมณ์จะหัวเราะหรือร้องให้ ก็ไม่มีความหมายอะไร

ความเพ้อฝันก็เช่นกัน ในตอนนี้เราคิดว่า หากได้ดิ่งหน้าผาลงไปแล้ว จะสามารถบินหรือล่องลอยอยู่บนอากาศได้รึเปล่า?

ถ้าทำแบบนั้นได้ เราอาจจะค้นพบสิ่งใหม่ๆ อาจจะรู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน อาจจะทำให้รู้สึกสนุกสนานและดูมีชีวิตชีวาขึ้น

มันก็ยังดีกว่าการที่จมอยู่กับความทุกข์และอดีตที่ผ่านมาแล้วไม่ใช่เหรอ?

เป็นไรไปนะเรา ช่วงนี้อาจจะเครียดไปหน่อย เลยบ้าพล่ามอะไรออกมาเช่นนี้ เหมือนขาดอะไรไปเลยแหะ วิตามินเอ ซี อี บี1 บี2 บี12 แน่ๆ เลย (ที่รักจ๋า ช่วยเค้าด้วย T^T ) อารมณ์เริ่มขึ้นๆ ลงๆ คงเพราะอากาศร้อนสินะ ช่วงนี้ร้อนมากมาย จนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วว้อย!!

ในที่สุด ผมก้อเป็นหวัดร้อนจนได้ หวัดลงคอซะด้วย แสบไปหมด (อ้าคคค ว้อยยยย เกลียดการเป็นหวัดที่สุด) เพราะไอ่อากาศร้อนๆ ทำให้เป็นหวัดคัดจมูก น้ำมูกไหล เป็นไข้ ปวดศีรษะ วิงเวียนคล้ายจะเป็นลม (เอาให้หมด) แล้วหล่อนจะมานั่งสลอนอยู่หน้าจอคอมทำไมเนี่ย? (เค้าอยากเล่นเกมส์นี่ ไม่เจียมสังขารเลย) แปลก... หน้าหนาวไม่ยักกะเป็น?

วันนี้ก้อยังรักโคโนเอะ และยังรักมากขึ้นไปอีก(แววตาเป็นประกายใสปิ๊ง)

เฮ้อ... ทำไมไม่มีตัวตนนะ ถ้ามีล่ะก็ หุหุหุ... (รู้มั้ยว่านายทำช้านเอ๋อไปหลายช่วงและ)

RE :

makotohihi
พี่น้องคร้าบ รอไปก่อนนะคร้าบจนกว่าจะหมดช่วงซัมเมอร์ (เครียดฟร่ะ) แง่ง อยากเล่นก้อมะได้เล่นว้อย หรือไม่แน่อาจจะหาเวลาเสาร์-อาทิตย์ไปบุกถึงบ้านนะไอพี่น้องคร้าบ อิอิ

|| NAMEKAH0 || ซัง
คิดแบบเดียวกันเลยก้าบ เพลงหลอนๆ หอนๆ ฟังแล้วสะท้อนอารมณ์ ได้ใจมากคร้าบ >x< เสียงท่านคานาโกะ สุดยอดมากเลยครับ (ว่าแต่ ไรคุงเป็นขวัญใจสาววายหลายคนดีแฮะ ยกนิ้วให้เล้ย >x<)

เบคุง~(●´∀｀●)~[♥CODE GEASS~]
เพลงนี้จริงๆ แล้วผมมีเนื้อเพลงแบบเต็มๆ เลยคร้าบแต่ว่า ดันโหลดเพลงจากเครื่องผมลงบลอคมะได้ (เศร้าT^T) เลยได้แต่จิ้กเอ็มวีเค้ามาแล้วลงเนื้อเพลงเฉพาะแค่น้าน (กลัวเค้าจะงงกันว่า เพลงมีอยู่แค่นี้แล้วเนื้อเพลงมาจากไหนเยอะแยะหว่า?) ตรงที่ร้อง "ลาเมนโต้" ท่านคานาโกะสุดยอด ผมลองแล้ว ลมหายใจแทบขาดดิ้น ท่านทำได้อย่างไร >x< (คราวหน้าจะลองลงเนื้อเพลงแบบเต็มให้นะครับ ^-^)

Kororoซัง
ถ... ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ!!!! คิดแบบเดียวกับท่านพี่โคโรโระซังเลย ฟังแล้ว อา... ไพเราะเหลือเกิน รู้สึกอยากจะเรียนภาษาละตินขึ้นมาทันที(เคลิบเคลิ้ม) เป็นเพราะท่านคานาโกะด้วยนะเนี่ย หุหุหุ >w<

Rinซัง
ผมดีใจมากครับ ที่เจอท่านผู้วายได้ใจมากแบบเดียวกาน (จับมือด้วยความยินดี >w<) เพลง When the End ซึ้งมากครับ ทำเอาผมแทบอยากจะร้อง T^T เสียงร้องประสานคู่ทำเอาผมเลือดวายกระฉูดพุ่งพรวด (เง้ย! ไม่ใช่และ) ตั้งแต่เจอลาเมนโต้เข้าไปเนี่ย รู้สึกทำไมอ่อนไหวขึ้นเยอะจังผมเนี่ย